Matura z języka polskiego. Czechy i Słowacja. Literatura. Muzyka. Wszystko, czym warto się zachwycić i podzielić.
Matura z języka polskiego. Czechy i Słowacja. Literatura. Muzyka. Wszystko, czym warto się zachwycić i podzielić.
Ostatnią "poważną" lekturą omawianą na poziomie rozszerzonym jest od niedawna Antygona w Nowym Jorku. Z ubiegłorocznymi maturzystami miałem szczęście być na spektaklu w toruńskim Teatrze im. Horzycy - znacznie łatwiej doświadczyć tego tekstu na widowni niż tylko przeczytać. W tym roku niestety musimy zadowolić się wyłącznie tekstem, ale - mam nadzieję - damy radę.
Po wczorajszym spektaklu "Historia Henryka IV" poświęciłem dziś z każdą grupą jedną lekcję, by porozmawiać o wrażeniach. Nie był to czas zmarnowany, mimo że muszę pędzić z programem - to jest najważniejsza rzecz, której nauczyłem się w Bratysławie, poznając Akadémię veľkých diel. Szczególnie w 2LO w ust uczniów padło tyle ciekawych tez interpretacyjnych, że muszę pilnie podzielić się jedną z nich, by uzupełnić wczorajszą recenzję.
Cierpienie, cierpienie, cierpienie. Wojna, wojna, wojna. Totalitaryzm, totalitaryzm, totalitaryzm. Beznadzieja, beznadzieja, beznadzieja. Tak określiłbym sporą część kanonu lektur z wieku XX, którą maturzysta musi opanować przed swoim egzaminem dojrzałości. Dojrzałości, czyli - wreszcie - realizacji marzeń i ideałów, przekonania o tym, że mam realny i pozytywny wpływ na rzeczywistość. A na "egzaminie dojrzałości" trzeba często opowiadać o klęsce człowieczeństwa i bezsensownym cierpieniu. Gdzie tu logika?
Każde dziecko zna tę frazę na pamięć nawet po łacinie: cogito ergo sum. Pięknie brzmi, ale co się za nią kryje? Dlaczego wyznacza ona początek kopernikańskiego przewrotu w filozofii i co w niej jest potencjalną pułapką? Ostatecznie tę kwestię rozstrzygnie - odkrywany teraz przeze mnie - Thomas Merton.
Biblijna przypowieść o synu marnotrawnym jest tekstem niezwykle bogatym i wciąż otwartym na nowe interpretacje. Stała się tematem wybitnych dzieł malarskich oraz utworów muzycznych. Jak na parabolę przystało, każdy element świata przedstawionego sam w sobie otwiera bogactwo znaczeń. Dziś o jednym z nich - domu, który pokażę przez pryzmat jednej z homilii Benedykta XVI i autobiografii Thomasa Mertona.
Jedno z wymagań wskazanych w podstawie programowej dla poziomu rozszerzonego brzmi: "[uczeń] rozumie pojęcia parafrazy, parodii i trawestacji, wskazuje ich wzorce tekstowe; wykorzystuje te pojęcia w interpretacji utworu literackiego". Odnoszę wrażenie, że w podręcznikach i słownikach terminów literackich panuje wokół tych pojęć spory mętlik. Jak je poprawnie stosować? Pomoże nam prof. Henryk Markiewicz.